Alleen,  Corona,  Corona-diaries

Secret mornings

Nu we voor de zoveelste keer vol in de lockdown zitten, begint zich, althans bij mij, weer eens de behoefte om even alleen te zijn aan te dringen. Ik woon al ruim 22 jaar met alle plezier van de wereld samen met Michel, en ik weet eigenlijk zeker dat er geen ander wezen op de wereld is met wie ik het zo lang zou kunnen volhouden, maar soms wil ik gewoon een paar uurtjes het huis aan mezelf. Maar ja, we moeten zoveel mogelijk thuisblijven, en dat doen we dan ook, en dan is dat toch voor ons beiden hetzelfde thuis. Ik weet dat ik een gezegend mens ben, want ik woon niet alleen, dus ik heb tenminste aanspraak, en ik woon samen met iemand die mij niet alleen aanspraak geeft maar ook op uiterst prettige manier behandelt, dus ik mag niet klagen. En dat doe ik ook niet. Dat wil echter niet zeggen dat ik gisteren, toen Michel naar Amsterdam moest om live tentamen af te nemen, niet een klein dansje gedaan heb om te vieren dat het huis een paar uur voor mij alleen was – en ik heb tijdens die uren helemaal niets gedaan dat ik niet ook had kunnen doen met Michel in huis, maar daar gaat het niet om. Soms is het heerlijk om even in je eigen geluid te zitten en rustig te genieten van thee en koffie (in mijn geval gaat dan dus om twee mokken op tafel en afwisselend uit de een en dan de ander te drinken).

Er zijn hier en daar ook wel wat momenten dat ik alleen ben terwijl Michel gewoon in huis is. Dat zijn altijd ochtenden, want hij slaapt langer door dan ik, en het mooist zijn de ochtenden in de weekend, want dan slaapt hij nog veel langer door. Ik noem die ochtenden ‘secret mornings’, want die deel ik met niemand. Vanochtend had ik ruim de tijd om uitgebreid thee te drinken, in mijn pyjama rond te hangen en RuPaul’s Drag Race te kijken, op de iPad maar zonder koptelefoon, want er was niemand beneden die misschien minder entertainment zou voelen van al dat hysterisch valse gedoe, en toen ik de nieuwe aflevering uitgespeeld heb, heb ik nog even heerlijk apathisch voor me uit zitten staren. Toen het Michel uiteindelijk behaagde zich naar het land der levenden te begeven, was ik weer helemaal klaar voor sociaal gedrag, sterker nog, ik had er eigenlijk wel weer zin in. Zo gaat dat kennelijk met mij: geef me een of twee keer per week een paar uur helemaal voor mezelf, en mijn batterij om met de mensen in de wereld buiten mijn hoofd en iPad om te gaan is tot de rand opgeladen. Als de lockdown ooit is afgelopen, lukt dat vanzelf, tot die tijd zal ik op zoek moeten naar die spaarzame momenten. Maar ze zijn er gelukkig wel!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.