Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  School

Nog even volhouden dan maar

Gisteren was er weer een persconferentie, en hoewel wat de minister-president en zijn onvolprezen sidekick gingen zeggen al lang was uitgelekt, is het voor mij pas officieel als het voor het ‘samen krijgen we corona onder controle’-achterwandje met ondersteuning van een doventolk is gezegd. Maar dat is dus nu het geval: we gaan nog even zo door. Dus geen fysieke lessen, geen museumbezoek, geen lunches in een restaurant, geen vette 3D-film in de bioscoop en naar dat glas rode wijn in de horeca kan ik ook nog wel even fluiten. En als die Britse mutant zich zo blijft ontwikkelen als we vrezen, komt er misschien een avondklok bij – al zou ik daar niet zoveel last van hebben, want ik ga namelijk nergens heen en ik moet mijn boodschappen toch voor 8 uur ‘s avonds doen, want Michel drinkt bier en wijn en die kopen zichzelf niet. Ik vind het jammer hoor, dat de maatregelen verlengd worden, maar ik ben niet echt verbaasd. Voor mijn gevoel zoeken we allemaal hier en daar de grenzen van wat al dan niet mag op; zo hoorde ik van de week van iemand die ik verder heel hoog heb zitten dat zij vindt dat haar huis wel groot genoeg is om drie mensen te ontvangen (fijn om te weten – ik zet dus geen stap in dat huis voorlopig) en ik sprak iemand die in de Kerstvakantie op elke dag dat er drie mensen mochten komen nog een mannetje extra had uitgenodigd. Ja, zo gaat het natuurlijk nog wel even duren – zeker omdat de meeste besmettingen nu in huiselijke kring lijken plaats te vinden.

Drie weken verlenging is wel te overzien, al vraag ik me af waar die drie weken op gebaseerd zijn (als het een soort van random periode is is kan het zo nog een paar weken extra worden en daar heb ik dus echt geen zin an). Bovendien zou het prettig zijn als we een keer een meetbaar doel hebben: dat we, als de besmettingen een bepaalde periode onder een bepaalde lijn zijn gedaald, weer naar de kapper mogen, bijvoorbeeld, in plaats van ‘ja het is nog niet goed genoeg dus we gaan nog even verder, zonder vast te stellen wat dan wel goed genoeg is’. Maar goed, ik heb er al met al niet zo veel last van, maar ik vind het wel vervelend voor mijn leerlingen, van wie ik gewoon kan zien tijdens mijn online lessen dat ze ondanks mijn zinderende powerpoints niet op zitten te letten en daar als we ooit nog een toets kunnen afnemen de wrange vruchten van zullen plukken, en voor de mensen op school die die toetsen moeten inplannen, met anderhalve meter afstand en dan alleen voor zover ze tot het schoolexamen behoren. En ook wel een klein beetje voor mezelf, want ook ik moet allerlei dingen die ik had bedacht omdat mijn vorige plannen op de helling waren gegaan nogmaals op de helling gooien – zonder te weten of ik ze ook daadwerkelijk zal kunnen uitvoeren. Maar goed, we doen het kennelijk samen. Laten we dan nog maar minstens drie weken geduld hebben.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.