Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Wandelen

Dan maar even wandelen

Ik was vandaag chagrijnig. Ik werd chagrijnig wakker en het is eigenlijk alleen maar downhill gegaan, want als je op zoek gaat naar dingen om je slechte humeur te versterken, dan vind je die altijd. Waar ik het meestal wel leuk vind om mijn mail te openen en achter elkaar door zoveel mogelijk vragen te beantwoorden, mensen te helpen en problemen op te lossen, maar vandaag had ik het gevoel dat ik achter een soort vijandig servicekanon zat, die de een na de andere irritante tennisbal op mij af bleef vuren en waarbij alles wat ik deed alleen maar leidde tot nog meer gedoe. Online les geven zal nooit mijn hobby worden, maar vandaag was de interactie minimaal – ik had het gevoel dat ik in mijn eentje tegen een scherm vol kleine plaatjes zat te praten (wat ook zo was) en dat vond ik niet prettig. Ik had een vergadering via Google Meet waar ik tegen opzag en die ook wel een beetje aan mijn sombere verwachtingen voldeed. Bovendien had ik allerlei fysieke klachten: ik heb behoorlijk last van eczeem, waardoor ik heel droge lippen en een rare schrale plek bij mijn oog had, ik ben gisteren op mijn knie gevallen, waardoor ik nu met een pleister rondloop alsof ik een kleuter ben die niet normaal kan lopen, en ik heb voor het eerst in mijn leven wintertenen, die naar mijn perceptie bij extreem arme mensen in de middeleeuwen thuishoren, en niet bij een volgevreten vedette met een prima baan en een warm huis.

Maar ja, ik kan blijven kniezen of ik kan er wat aan doen. Hoewel ik al die problemen niet in een keer op kan lossen, kan ik wel kijken of ik op de een of andere manier kan zorgen dat ik me minder rot voelde. Zo heb ik in de loop van de ochtend besloten dat ik ging toegeven aan de trek die ik al een paar dagen had in cheesecake, en heb ik een kleine wandeling gemaakt naar de Starbucks bij het station om die cheesecake te kunnen kopen. En die wandeling beviel me prima, ondanks mijn pijnlijke knie en pijnlijke voeten, zodat ik besloot dat ik na die vergadering nog een wandeling zou gaan maken. Ik heb een fijne knusse jas, een heerlijke sjaal en van de Kerstman (mijn moeder) heb ik een kasjmieren mutsje gekregen, dus het was buiten eigenlijk best wel behaaglijk. Om een doel te hebben, ben ik naar de Sligro gewandeld, alwaar ik een fles bubbels en twee zakken chips voor mezelf heb gekocht – en toen ben ik weer naar huis gewandeld. En toen voelde ik me stukken beter. Kennelijk is dat voor nu de oplossing voor corona-gerelateerde rotgevoelens: even wandelen. Het is gratis, het is gezond, als ik niet op mijn smoel ga is het ook nog best wel veilig. Zolang ik nog naar buiten mag om een stukje te wandelen is er dus hoop – misschien niet op verbeterde omstandigheden, maar wel op verbeterd humeur.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.