Echt voor mezelf zorgen

Tot voor kort zou ik hebben beweerd dat self-care echt mijn hobby is, en dat ik als geen ander weet hoe ik echt voor mezelf moet zorgen. Ik ben namelijk heel erg goed in fijne self-care. De dingen waar ik op korte of middellange termijn een prettig gevoel van krijg, daarover kan niemand me iets leren. Ik kan namelijk als een pro genieten van een uur in bad liggen met een iets te dure bruisbal en een nieuw boek, en dat misgun ik mezelf zelden. En dat geldt ook voor een maskertje op mijn gezicht smeren, of een fancy cappuccino bij Starbucks bestellen, mijn nagels vijlen en lakken, een cadeautje voor mezelf kopen, een schone pyjama aantrekken en op tijd naar bed gaan, een paar dagen in mijn eentje vakantie vieren, een museum bezoeken en een middag vrij nemen om in de bioscoop te gaan zitten. Ik geef graag geld uit aan goede wijn, sjieke crèmes voor op mijn gezicht, de kapper, een massage en een gezichtsbehandeling bij een schoonheidssalon. En ja, dat zijn allemaal voor mij zeer effectieve manieren om voor mezelf te zorgen, want als ik een van de dingen van deze lijst doe, voel ik me daarna eigenlijk altijd beter dan daarvoor, en dat lijkt mij een uitstekende indicator van de vraag of het onder self-care valt. Het leek me dus eigenlijk wel dat ik het onderwerp self-care uitstekend in beeld had, en dat was op zich al een fijn gevoel.

Maar de afgelopen weken heb ik toch een aantal reality checks gekregen over de manier waarop ik voor mezelf zorg, en die hangen voor een deel samen met de ontsteking die ik aan mijn kaak kreeg. Ik heb een week lang met verschrikkelijke pijn rondgelopen, omdat ik het teveel gedoe vond om naar de arts te gaan. Omdat iedereen dacht dat het een ontstoken kies was, moest ik naar de tandarts, die me confronteerde met het keiharde feit dat ik in 2017 voor het laatst op controle ben geweest, en trouwens, dat ik ook wel een keer naar de mondhygiënist mocht. Uiteindelijk bleek het iets heel anders, en dat was ook nog eens veroorzaakt door stress: kennelijk ga ik wel in bad liggen om mezelf op korte termijn een goed gevoel te geven, maar voor de lange termijn doe ik helemaal niks, en ga ik gewoon alle negatieve gevoelens die ik heb oppotten. Dat maandelijkse borstonderzoek dat iedere vrouw zou moeten doen: doe ik nooit. Voor mezelf opkomen als ik ergens gefrustreerd over ben: nee hoor, ik wacht gewoon tot het over gaat. Die houding heb ik eigenlijk met alles dat gaat over mijn fysieke en mentale gezondheid: het is vanzelf gekomen, dus het gaat vanzelf weer weg, en als het niet weggaat, dan ga ik het negeren tot het weg lijkt. Dus zo’n self-care held ben ik bij nadere beschouwing niet, want ik besteed alleen aandacht aan het laaghangend fruit, terwijl de vruchten boven in de boom langzaam wegrotten. Ik moet dus constateren dat er nog ruimte is voor een boel kennis, en misschien nog wel meer concrete activiteiten op dit gebied. Laat ik eerst maar eens beginnen met de tandarts. En de stress. Tijd om echt voor mezelf te zorgen dus!