Gezeur,  Lijstjes,  Vakantie

Krokusvakantie

Het is weer vakantie; officieel heet het voorjaarsvakantie, maar ik ben een kind van de jaren ’80, dus ik blijf het krokusvakantie noemen. Ik heb inmiddels de indruk dat de periode tussen vakanties voor mij steeds 1 week te lang is, zodat ik altijd de laatste week echt alle reserves moet aanspreken, maar ik heb me er weer doorheen geslagen. En dan heb ik nu een hele week vrij – zelfs de politiek is vergaderingvrij, dus ik heb alleen maar afspraken die ik zelf gemaakt heb. M moet werken, wat vooral betekent dat ik erg lange vakantiedagen tot mijn beschikking heb, want hij verlaat op 3 van de 5 dagen om vijf over achterlijk vroeg (vijf over zeven dus) het pand, en ik vind het doorgaans wel gezellig om koffie met hem te drinken voordat hij vertrekt. Van hem hoeft het niet, want ik schijn slaap nodig te hebben (dat zeggen verrassend veel mensen tegen mij – kennelijk kom ik minder chill over dan ik zou willen), maar twee keer op de knop van het Nespresso-apparaat raggen is niet echt een grote moeite, dus ik doe het graag. En daarmee wordt de vakantie, die ik hard nodig heb alleen maar langer, en dat is goed, al moet ik wel de neiging een enorme to do-list te maken omdat ik alle tijd heb sterk onderdrukken. Ik vind het moeilijk de week niet helemaal dicht te plannen, want ik wil veel en weinig tegelijk.

krokus1Vandaag geef ik twee yoga-lessen en heb ik 2 politieke afspraken (waarvan 1 in mijn lievelingskoffiezaak, dus dat is amper werk). Morgen en vrijdag hebben B en ik als spooons-dagen geoormerkt, maar we gaan geloof ik weinig daadwerkelijk voor de app doen – ik zet in op veel bioscoopbezoek. Woensdag heb ik eindelijk de afspraak bij de pedicure, donderdag ga ik naar yogales in Amsterdam en heb ik een macaroncursus met N. En dan is het dus alweer weekend. Ik moet ook heel nodig mijn huis opruimen, er ligt overal zooi en dat stoort me, ik wil veel lezen en Game of Thrones kijken, en naar een museum, maar ik vrees dat het niet gaat passen. Het is, terwijl ik dit schrijf, maandagochtend half acht en ik heb nu al het gevoel dat de vakantie voorbij is. Ik blijk toch niet zonder to do-lists te kunnen, zelfs niet als ik gewoon behoefte heb aan niks. Een to don’t-list zou misschien een oplossing zijn, maar het verschrikkelijke Engels van die term belemmert me.

krokus2

Maar misschien kan ik het afdwingen: als ik nou eens een middagdutje inplan, of een uurtje dvd’s kijken. Of ik ga lekker koken met mijn nieuwe Slow Cooker – daarvoor moet ik namelijk 3 uur thuis zijn, en dan kan ik gelijk andere dingen doen. Of juist niets, nog beter. Als ik 1 echte activiteit per dag plan, en verder alleen maar wat friemel of boekjes ga lezen, dan zou ik zomaar kunnen ontspannen. Ik kan ook €100 van mijn riante salaris (geen ironie, om de een of andere reden ben ik financieel zeer stabiel op het moment) vrijmaken voor dingen als lunchen en chill-sessies in mijn lievelingskoffiezaak, of een van de reservelievelingskoffiezaken, want dat vind ik ook heel prettig. Iets in mij zou eigenlijk het allerliefst een heel klein huisje ergens hebben, alleen voor mij, waar niemand is, maar wel koffie en WiFi, en waar ik rustig kan werken en lezen en als ik opkijk uit het raam bos zie. Of de zee. Maar wie heeft nou zo’n huisje? En bovendien, als ik zo’n huisje zou hebben zou ik het binnen no time volspammen met rotzooi en daar dan ook niet meer willen werken. Nee, ik zal het deze vakantie met mijn eigen huis moeten doen. Want daar is koffie en WiFi, en alles wat ik verder nodig heb – mijn boeken, mijn dvd’s, mijn nieuwe kruik, mijn Slow Cooker. En mijn onrustige geest, want die schud ik toch niet af. Eens even kijken wat ik deze vakantie weet te presteren. Ik hoop weinig.