Afvallen,  Dieet,  PBP,  Personal Body Plan,  Sporten

The first week of the rest of my life

Nou, ik ben begonnen hoor. Ik had me al aangemeld voor het Personal Body Plan, maar op 4 mei ging het officieel van start. Toen ik terugkwam uit Rome lag er een Personal Body Pakket bij de buren op me te wachten, met daarin een handdoek, een meetlint, een shakebaker, een notitieboekje met een pen (ja hoor, paai me maar met schrijfwaar), een linnen tas en een persoonlijk berichtje van de coach die me is toegewezen: Milou, die op de foto nog vriendelijk lacht, maar dat gaat wel over als ik met de frequentie waarmee ik nu vragen blijf stellen door blijf gaan. Zaterdag heb ik M foto’s van mij in bikini laten maken (voor-, zij- en achteraanzicht) om te uploaden in mijn persoonlijke profiel, en daar was ik zo depressief over dat ik zin had om een zak chips leeg te vreten, maar dat heb ik niet gedaan; sterker nog, ik heb ook keurig alle metingen gedaan, met mijn kekke PBP-meetlint, en besloten dat ik er zin in heb. Ik heb de intentie om niet al te veel over dit mega-dieet-afslankplan te zeuren op flauwekulletjes, maar aan de andere kant: dit maak ik mee, dus dan schrijf ik erover. Maar omdat je maar 1 eerste week meemaakt, hier een verslag van het begin.

PBP1

Maandag 4 mei – dag 1

Tot mijn lichte teleurstelling begin ik vandaag met een actief hersteldag, hetgeen betekent dat ik niet naar de sportschool hoef, maar op een ontspannen wijze moet bewegen. Op zich mooi, want dan kan ik vanmiddag naar yoga, maar ik had verwacht dat ik me al gelijk ondersteboven had moeten sporten. Maar zo heb ik wel genoeg tijd om een miljard vragen te stellen aan Milou, en aan R, de anonieme broer van N, die het al een tijdje doet. Ik kan namelijk mijn ochtendsap niet invoeren in de app, en ik snap de oefeningen die ik morgen moet doen niet, en dan heb ik al gelijk zin om ermee te kappen en gewoon in de bioscoop te gaan zitten. Maar dat schijnt dan niet verstandig te zijn. Ik mag schrikbarend weinig calorieën eten, vind ik zelf, maar goed, het is ergens voor. We zullen zien.

Dinsdag 5 mei – dag 2

Het ondersteboven sporten is in elk geval begonnen: mijn eerste uitje naar de sportschool resulteerde gelijk in helse pijnen aan mijn kont. En ik snapte niet alle oefeningen, al is dat niet mijn schuld en ook niet die van PBP, maar van T-Mobile, want je hebt niks aan superhandige instructiefilmpjes bij alle oefeningen als je geen bereik hebt in de sportschool. De muziek in de sportschool is interessant overigens, jaren 70/80 glamrock met als motivationele uitschieter ‘Don’t fear the reaper’, net op het moment dat het echt pijn begon te doen. Waar ik gisteren veel te weinig vezels en eiwitten en te veel vet had gegeten (als ik al mijn eten invul wordt er een schemaatje gemaakt – nog even en ik ga dingen zeggen als ‘ik kom niet aan mijn macro’s’), heb ik vandaag nog steeds veel te weinig eiwit en te veel vezels, maar Milou zegt dat dat laatste niet erg is. Ik hou genoeg calorieën over voor een glaasje wijn, dus dat is mooi meegenomen.

Woensdag 6 mei – dag 3

Vandaag weer een actief hersteldag, wat goed uitkwam, want ten eerste had ik behoorlijke spierpijn en ten tweede had ik een afspraak met mijn moeder in Maastricht, en met 6 uur reizen wordt het lastig om ook nog naar de gym te gaan. Dat hoefde ook niet, want volgens mijn stappenteller-app heb ik anderhalf uur gelopen, en toen ik thuis kwam, heb ik nog 45 minuten yoga bedreven, voor de televisie. In mijn ondergoed, want ik vond het onnodig om me om te kleden voor yoga alleen thuis met Gordon Ramsay – die schreeuwt toch wel. Op mijn verzoek had mijn moeder gereserveerd voor de lunch bij Ginger, dat leek me wel dieet-vriendelijk, en dat was het ook: ik had tonijn sashimi, gemarineerde komkommer, soya-bonen en soya, en het was superlekker. Milou heeft de verplichte eiwit-hoeveelheden naar beneden bijgesteld, maar ik kwam er nog niet aan, dus ik heb kwark en kipfilet voor op de rijstwafel gekocht, en gisteravond ook nog eiwitpoeder, want mijn Instagram-PBP-vriendjes roeren dat allemaal door de yoghurt. Ik streef naar deze week 1 keer alle balkjes op groen.

Donderdag 7 mei – dag 4

De tweede keer naar de sportschool – en dat terwijl mijn linkerbil nog niet hersteld is van de eerste keer. Ik heb intens genoten van het gebruik van de foam roller, een soort martelinstrument waarmee je jezelf masseert, maar genezen was ik niet. Dus ik ben gewoon met pijn aan mijn reet verder gegaan, want het schijnt erbij te horen. Aan het eind van de training besefte ik dat ik van de sets in het programma natuurlijk niet oefening A 5x moet doen en dan oefening B 5x, maar oefening A 1x, dan oefening B 1x, en dat dan 5 keer herhalen. Tja, dan mag ik nog zo slim zijn, maar dat is boekenslim. Zeker niet gymslim. Maar wat niet is, kan komen, hoop ik dan maar. ‘s Avonds had ik een uitje gepland met de ouders van de oudercursus Klassieke Cultuur, naar de Carthago-tentoonstelling in het RMO en daarna naar de Griek, en ik ben zo verstandig geweest om ‘s middags al met Pavlos te overleggen, zodat ik, toen de rest van het gezelschap grote hoeveelheden vlees kreeg, een mooie salade heb geconsumeerd. Met een stukje haloumi, want dat is prachtig en dat wil ik niet missen.

Vrijdag 8 mei – dag 5

Vandaag weer een actief hersteldag. Ik begon de dag met een yoga-les, heel lekker en ik heb zelfs 2 keer een handstand gedaan (met hulp om erin te komen), voor het eerst sinds de blessure, zodat ik daarmee mezelf officieel genezen heb verklaard. In de middag had ik een cultuurdate met M in Utrecht, eerst lunchen (Caesar-salade zonder spekjes en croutons, maar met kip) en daarna naar het Centraal Museum voor een tentoonstelling over Wtewael. We hebben alles gelopen, hoewel er plenty openbaar vervoer-mogelijkheden waren, dus dat is mooi actief herstel. Ik heb M ook maar even ingelicht over hoe dat hele Personal Body Plan in elkaar zit, want in dit geëmancipeerde huishouden doet de man vaak boodschappen, dus dan moet de man wel weten wat de vrouw al dan niet eet. Het diner is kip uit de oven met aubergine, eveneens uit de oven, met de gerookte mozzarella die ik op het vliegveld in Napels heb gekocht. Dat heeft zo’n sterke smaak dat ik er niet veel van hoef te eten. En er zijn nog calorieën voor een vrijdagwijn. Zo zwaar is het dus allemaal niet.

Zaterdag 9 mei – dag 6

Ik heb zowaar de wekker gezet om naar de sportschool te gaan – niet al te vroeg hoor, maar ik wilde zeker weten dat ik er voor 11 uur was, want om 13 uur ging de sportschool dicht. Deze workout deed minder pijn dan de eerste twee, of misschien ben ik al afgestompt, dat kan ook. Ik heb allerlei eiwitcrunch door mijn yoghurt gedaan, zodat ik hoger op de eiwitladder scoorde, en ik ben extreem trots op het feit dat ik voor bij de asperges in plaats van mijn lievelingssaus aller tijden (Hollandaise) een magere variant heb gemaakt. Was best te doen, zeker als je the real thing er niet naast eet. Waar ik ook heel trots op ben: ik heb twee van de dingen van mijn beloningslijstje bereikt, drie dagen onder de magische grens en drie keer naar de sportschool. Ik heb dus een nieuwe bidon, en ik heb met een Harper’s Bazaar bij Van de Leur gegeten. Feestje.

Zondag 10 mei – dag 7

Een echte rust-dag. Ik hoefde helemaal niks van Milou, niet eens uit bed te komen. Maar dat heb ik wel gedaan, want de zon scheen, B was terug uit Zuid-Afrika en ik wilde even naar buiten. Lekker geluncht, zowaar met een beetje brood, en prima gewandeld. En daarna aan de klerenkast geklust, wat betekende dat ik spullen van Ikea de trap op moest slepen en in elkaar moest zetten. Ik ben nog lang niet klaar, maar het is een begin. M en ik zijn de diepvries leeg aan het eten, en vanavond eten we zwezerik (ik weet niet of normale mensen dat in de diepvries hebben, maar het is stuk 1 van 3), en ik kan die maar op 1, enigszins vette, manier bereiden, dus om te compenseren eet ik er gewoon iets minder van. Zo kan het ook. Er is wel ruimte voor een glaasje wijn, en dat maakt veel goed. Volgende week wordt iets zwaarder, want dan heb ik ook yoga-opleiding, maar ik ben trots op hoe ik me door week 1 heen heb geslagen. We zullen zien hoe het gaat!

PBP5