Gezeur,  Liverpool,  Masturdating,  Restaurant,  srprs.me

Een beetje dankbaarheid

Ik was afgelopen weekend in mijn eentje in Liverpool (het was een srprs.me, waarover binnenkort ongetwijfeld meer), en op zaterdagavond ging ik eten bij Miller & Carter, een steakhouse op Albert Dock. Ik had het restaurant uitgezocht op locatie (niet te dicht bij het hotel), menu (ik heb al dagen trek in rib-eye, met excuses aan de vegetariërs) en gebrek aan poeha (als ik alleen uit eten ga wil ik of een hele berg Michelinsterren, of geen gezeik, en dit restaurant leek me volledig in de laatste categorie te vallen). Ik kon nog net een tafel reserveren, en wel om 21.30, wat ik persoonlijk geen normale tijd vind om uit eten te gaan, maar goed, ik had het restaurant nu al uitgezocht en bovendien had ik chips op mijn hotelkamer, dus ik heb een boel tussentijd stukgeslagen en meldde me vol enthousiasme op het afgesproken moment. Ik kreeg een tafel voor 1, tussen twee tafeltjes voor 2 in. Aan de tafel rechts van mij was niks te beleven, dat zag ik meteen al, maar ik moest het hebben van de tafel links, alwaar een stel van een jaar of 25 diep in hun date night zat. Ik vond ze al meteen heel erg stereotype voor wat ik in 48 uur Liverpool had gezien: hij zat onder de tattoo’s en had zo’n piercing in zijn oor waar ik doorheen kon kijken en zij had extensions in haar haar, plaknagels op haar vingers en een jurk aan waarin de meeste vrouwen uit andere landen zowel een verkoudheid als een blaasontsteking zou oplopen. Omdat ik alleen was en niet wilde lezen tijdens het eten, heb ik op subtiele wijze zitten luisteren naar Radio Next Table, en dat was prachtig.

Die man was namelijk zo ontzettend gelukkig met wat hij aan het eten was dat ik het bijna ontroerend vond. Iedere hap die hij van zijn biefstuk nam werd gevolgd door geluiden van extreme tevredenheid, waarbij hij op een gegeven moment tegen zijn vriendin zei: ‘This is the best meal I ever had in my life. I’m serious. I could cry right now.’ Dat dit ongeveer 30 seconden gebeurde voordat ik mijn biefstuk terugstuurde omdat hij echt veels te doorbakken was, mocht de pret niet drukken, want op een gegeven moment verzuchtte hij: ‘This is how rich people eat..’, en toen voelde ik me wel een beetje een prinsesje. Als er in een restaurant twee mensen dicht bij elkaar zitten waarvan er één daar is omdat ze te belazerd is om ver te lopen en vooral geen poeha verwacht en één in culinair opzicht de avond van zijn leven aan het beleven is, dan is er vermoedelijk één omhooggevallen tuthola in dat restaurant aanwezig, en dat is in elk geval niet de superblije jongen die overweegt in plaats van een dessert nog een biefstuk te bestellen. Ik ben er echt niet de mens naar om een gratitude journal bij te houden (ik heb er wel eens een gekocht, een heel mooie, maar ik zit gewoon liever aan het eind van de dag nog even met Michel te praten dan dat ik ga zitten opschrijven hoe #blessed ik ben), maar ik mag wel iets vaker dankbaar zijn voor hoe goed ik het heb. Want ik heb het echt ontzettend goed. En het zou me sieren als ik daar net zoveel blijdschap over zou gaan uitstralen als mijn buurman, nadat hij en zijn vriendin hadden besloten om deze zomer naar Zuid-Frankrijk te gaan, want hij was nog nooit in Frankrijk geweest en zijn culinaire voorpret was al begonnen. Ik hoop dat hij dat enthousiasme nog lang volhoudt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.