Corona,  Corona-diaries,  Gezeur

Corona-emoties

Na bijna twee weken thuis zijn mijn emoties all over the place, al moet ik eerlijk zijn en zeggen dat zelfmedelijden op het moment misschien de overhand heeft. Het is op zich sneu om te constateren dat alles waarvan ik vind dat het tot mijn leven behoort (lesgeven, vergaderen, musea, bioscopen, restaurants, horeca, vrienden, de Bijenkorf) nu even niet kan, en ook al vind ik online alles doen een prima oplossing, het is gewoon niet hetzelfde. Dus dat het leven waar ik heel gelukkig over was nu even op pauze staat, is wel een reden om mezelf superzielig te vinden. Gelukkig zijn er ook andere emoties. Over de dankbaarheid heb ik van de week al geschreven, en gelukkig ben ik nog steeds dankbaar om een heleboel dingen. Maar ik heb ook al de eerste corona-ruzie over de WhatsApp gehad, met een vriend die het nodig vond om op een date te gaan terwijl iedereen thuis zit te social distancen (‘Als we straks een total lockdown krijgen is het JOUW SCHULD dus bedankt alvast voor je egoïstische gedrag’ en nog meer van dat soort dingen; als ik los ga, ga ik ook echt los), en de eerste irritaties in ons tweepersoonshuishouden hebben zich ook al aangediend. Ik ben heel enthousiast aan het koken, maar ik ruim niet op als ik klaar ben, en Michel had het op een gegeven moment gehad met het feit dat de keuken er de hele tijd uitziet alsof Osama Bin Laden er bezig is geweest. Dat komt er dan op een gegeven moment terecht uit. Ik heb beterschap beloofd en ik hou het ook al 27 uur vol, dus wie weet ben ik een nieuw mens.*

Daar staat tegenover dat ik gisteren voor het eerst in dagen de slappe lach heb gehad om een grap van Michel. We waren aan het discussiëren over virologen (dat had ik 3 weken geleden ook niet gedacht) en de vraag of Ab Osterhaus, in wie Michel heel veel vertrouwen heeft omdat hij al heel zijn leven de viroloog van dienst is, op het moment de meest betrouwbare is. Ik heb namelijk meer vertrouwen in de virologen die nu in de bloei van hun carrière zitten, dus ik vroeg Michel of hij, als hij iets over Griekse taalkunde (zijn specialisme) zou willen weten, eerder een emeritus-hoogleraar of een UD van 45 zou bellen. Hij zei: ‘Ik zou mezelf bellen. Maar ik ben dan waarschijnlijk in gesprek.’ Het kan zijn dat mijn normen van wat grappig is inmiddels vervaagd zijn, maar ik vond het dus hilarisch. Een andere corona-emotie die deze dagen door mijn lijf giert is verwachting, want er wordt elke dag wel een pakketje bezorgd, en ik krijg ‘s ochtends een berichtje van PostNL dat het weer gaat gebeuren, dus dan heb ik iets om naar uit te kijken. En tot slot, en dat is de belangrijkste emotie, voel ik gelukkig nog steeds heel veel hoop. Hoop dat we ooit weer naar school mogen (ik denk overigens pas begin mei, maar we gaan het meemaken), dat ik mag vergaderen en met mensen mag afspreken in de horeca, in de bios en in een museum. Zolang ik aan die hoop weet vast te houden, kom ik de komende weken wel door.

* Ik zou er geen geld op zetten.

(De kuikentjes op de foto hebben geen reet met deze blog te maken, maar ik vind ze lief en het is mijn blog dus ik mag ze posten.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.