Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Plannen,  School

Klein rondje zelfmedelijdend diva-gedrag

Het is nu dinsdag en het is precies 48 uur sinds de regels met betrekking tot het voorkomen van de verspreiding van het corona-virus zijn ingegaan. Er zijn zieken en doden, en het ziet er niet naar uit dat het op korte termijn snel beter kan worden. Sommige mensen hebben hun bruiloft moeten afzeggen, of kunnen niet naar een congres waar ze hun absolute wetenschappelijke hoogtepunt zouden gaan bereiken, zitten 3 weken in een huis met iemand die fysiek gevaarlijk voor ze is of mogen niet naar de begrafenis van iemand van wie ze heel veel houden. En ik? Ik heb nergens last van. Ik ben kerngezond, woon in een prima huis waar ik hartstikke veilig ben en ik heb een grote hoeveelheid wc-papier, niet omdat ik heb gehamsterd, maar omdat Michel op een volwassen manier boodschappen doet en dus een baal had aangeschaft toen het in de uitverkoop was. Maar, stiekem, en ik weet dat het zelfmedelijdend diva-gedrag is, vind ik mezelf ook een beetje zielig. Waarom? Om te beginnen baal ik ervan dat ik niet naar de sportschool kan. Ik had mezelf net een beetje lekker schema aangeleerd, waarbij ik 3x per week ging trainen en op andere dagen een heleboel zou lopen. Rondjes door de woonkamer ga ik niet lopen, dus ik wandel nu elke dag naar de supermarkt (en dan kies ik er een die niet naast de deur ligt) en ik kan thuis ook prima trainen met een app die ik al had, maar het is toch anders. Ik wil geen corona, maar ik wil ook mijn zwaarbevochten gewichtsverlies niet kwijt.Omdat ik niet naar school kan, moet ik vanuit thuis lesgeven, wat op zich fascinerend is, want ik word aan mijn haren de 21ste eeuw binnengesleept, maar ik heb ineens kennis mogen maken met een heleboel ICT-toepassingen die ik had gehoopt nog even te negeren. Bovendien mis ik na 48 uur al mijn sociale contacten al, en we moeten dus nog bijna 3 weken. Ik zou morgen een truffeldiner gaan consumeren bij Fred, en dat is gecanceld, net als het etentje bij FG Foodlabs met Marc en Thomas en het ramen eten met Monic en Marco. De excursie naar Athene waar ik keihard aan gewerkt heb gaat niet door, het theaterbezoek dat ik aan het voorbereiden was staat op losse schroeven, Lianne is nu op vakantie en als ze terugkomt mag ik niet met haar afspreken. Ik had een fotoshoot gepland bij Mariët Mons – moest ook uit de agenda. Het concert van Elbow is niet geannuleerd maar verplaatst naar juni, dus dan is er tenminste iets om naar uit te kijken. En dat is op zich natuurlijk het belangrijkste: er is mij niets definitiefs afgepakt. Althans, die Athene-reis wordt lastig, maar ik kom in mijn leven nog wel in Athene. Laten we eerlijk zijn: als er zoveel moois in mijn leven is dat ik zo’n lijst van gecancelde dingen kan produceren, dan heb ik toch ook wel een boel om dankbaar voor te zijn? Dat weet ik heus wel, maar vooralsnog behoud ik het recht voor om me nog 24 uur zielig te voelen. Daarna ga ik over tot de orde van de dag. Beloofd.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.