Alleen,  Corona,  Corona-diaries,  Hardlopen

Alleen

Vandaag gebeurde er iets geks. Op zich was alles lang normaal voor een zaterdag: ik stond eerder op dan Michel, want ik kan niet uitslapen, ik keek de nieuwe aflevering van RuPaul’s Drag Race, toen het Michel behaagde naar beneden te komen dronken we samen koffie, we legden een aantal dingen aan elkaar voor (ik had een bijdrage af voor de cursus culinair en wijnschrijven, hij had wat belastingkwesties, en we zijn elkaars favoriete overlegpartner, zelfs na 21 jaar, dus dingen aan elkaar voorleggen is een van onze vaste rituelen), ik nam de vis voor het hele weekend in ontvangst en toen ben ik gaan hardlopen. Inmiddels heb ik de Couch To 5K app uitgespeeld en ben ik kennelijk aan het trainen voor een 10K (ik kan er nu net geen 7 dus het is maar goed ook dat er geen hardloopevents zijn voorlopig), dus ik was wel even van huis, maar toen ik terugkwam was Michel er niet. Dat dat zo zou zijn wist ik toen ging hardlopen, want Michel heeft onze supermooie fietsen opgeknapt met als doel dat er ook op gefietst zou worden, en het was natuurlijk prachtig weer vandaag, dus hij ging daadwerkelijk fietsen, maar dat was ook niet het gekke. Het gekke was dat ik ongeveer 2 uur alleen thuis ben geweest. En ik kan me niet herinneren wanneer ik dat voor het laatst heb meegemaakt, maar het was zeker pre-COVID. Michel werkt meestal boven en ik beneden, en als ik ga hardlopen gaat hij niet mee, dus we zitten heus niet de hele dag bij elkaar in een ruimte, maar wel in een huis.

Ik vond het zalig, die 2 uur. Niet omdat ik Michel beu ben – integendeel, ik kan me niemand voorstellen met wie ik liever een intelligente lockdown zou willen meemaken. Maar wel omdat ik normaal, en daarmee bedoel ik dus het oude normaal, best wel vaak alleen thuis was. Ik doe dan precies hetzelfde als ik doe als er wel iemand thuis is, behalve dan dat ik wel zing als ik alleen ben en niet als Michel er is, want dat zou ik hem niet aan willen doen, maar het voelt anders. Rustiger. Ik weet zeker dat er niet ineens iemand iets van me wil, of me een vraag stelt, of samen wil lunchen. En dat is best wel eens prettig, in tijden van online vergaderen, bellen, appen, Zoom, Teams, Hangouts, Skype, mailen en sms’en. De idyllische rust werd twee keer verstoord: door Bas, die me 2 flesjes prosecco en een zakje nootjes kwam brengen, dus dat kan ik hem amper kwalijk nemen, want prosecco, en door mijn moeder, die mij een appje stuurde om me te bedanken voor het moederdagcadeau dat ik haar had gestuurd, en dat kan ik haar ook amper kwalijk nemen, want dit is de eerste keer in jaren dat ik niet probeer onder moederdag uit te komen door te beweren dat moederdag door Hitler is ingevoerd.* Die 2 uur met mezelf had ik hard nodig, en ik ga mijn best doen om voor mezelf te regelen dat ik wat meer zuivere me time heb. Dus als jullie Michel rondjes om Leiden zien fietsen, dan weten jullie wat er aan de hand is!

* Ik heb nooit beweerd dat ik een goede dochter ben, mensen. Nooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.