Corona,  Corona-diaries,  Kunst,  Leiden,  Museum,  Museumnacht

Ons museum: Shinju

Omdat we niet meer naar musea kunnen, zijn veel musea op het moment aangewezen op online presentatie van hun collectie. Ik vind dat enerzijds fijn, want nu kan ik nog steeds naar kunst kijken, maar anderzijds helemaal niet fijn, want ik heb helemaal geen zin om online naar kunst te kijken – ik wacht eigenlijk liever tot ik weer lekker met mijn museumkaart kan wapperen. Ik kies er dus voor om geen gebruik te maken van het online aanbod van musea waar ik als de corona-crisis voorbij is gewoon heen kan gaan, en wel te kijken bij musea die ik voorlopig niet of überhaupt nooit ga bezoeken (ik zie mezelf nog niet zo snel in Sao Paolo lopen, maar de website van het MASP ziet er prachtig uit). Maar Michel en ik hebben hier in huis ook nog wel een paar kunstobjecten, dus voor de mensen die het wel fijn vinden om online cultuur te halen presenteer ik nu de collectie Buijs-Herman.

Michel en ik bezoeken op zich graag de jaarlijkse Museumnacht in Leiden, maar er komt om de een of andere reden vaak wat tussen. Dat vind ik dan heel jammer, deels omdat ik als raadslid de portefeuille cultuur heb en er natuurlijk van mij verwacht wordt dat ik me daar laat zien, en deels omdat ik, zelfs als ik andermans verwachtingen van wat ik zou moeten doen even voor een keer op de achtergrond zou zetten, het ontzettend leuk vind om te zien hoe de musea zich hier presenteren op een avond waarop bijna alles kan en mag. Ik herinner me van een Museumnacht een prachtig optreden van Douwe Bob, van wie ik geen fan ben, in Museum Volkenkunde, en van een andere, of misschien was het dezelfde, een nog veel mooier optreden van Spinvis, van wie ik wel een fan ben, op de binnenplaats van Museum Boerhaave. En er is nog veel meer moois te zien, want Leiden heeft goede musea, en ze grijpen de Museumnacht vaak aan als gelegenheid om flink uit te pakken. Het programma is vaak te omvangrijk om alles te kunnen doen, en een deel van de voorpret is dan ook om met het programma in de hand een selectie te maken van wat we op een avond willen zien. In 2017 hadden Michel en ik na ampel beraad een Museumnacht met een oosters thema samengesteld, want we gingen naar de tentoonstelling ‘COOL Japan’ in Museum Volkenkunde (extra aantrekkelijk gemaakt door een op dezelfde locatie gegeven maar totaal niet aan de tentoonstelling gerelateerd optreden van Jan Terlouw over de tijd), en vervolgens met de tuk-tuk naar het Rapenburg, om in het Sieboldhuis de tentoonstelling ‘De dingen die voorbij gaan’ van Casper Faassen te bekijken.
Dat ik erg houd van het werk van Faassen mag blijken uit het feit dat hij de enige kunstenaar is die 2 keer in ons thuismuseum voorkomt, en op deze tentoonstelling konden we genieten van een aantal grote werken met prachtige Japanse dames die in typische Faassen-stijl een soort tegen het glas aanleunden, waardoor ze deels helder en deels vaag in beeld waren. Het bezoek aan de museumshop is voor mij altijd een belangrijk deel van museumbezoek, en toen ik bij het Sieboldhuis een limited edition (er waren 100 exemplaren beschikbaar) van het werk dat ook voor de tentoonstellingsaffiche gebruikt was voor een heel redelijke prijs kon aanschaffen, vond ik het helemaal geen bezwaar om de rest van de avond met een in bubbeltjesplastic ingepakt item door de stad te lopen. Het werk heet ‘Shinju’, en volgens Google kan dat zowel ‘parel’ als ‘rituele duo-zelfmoord’ betekenen – geen idee welk van beide de correcte vertaling is. We hebben hem snel  in de woonkamer opgehangen, maar inmiddels hangt hij op een andere plaats (boven op ‘mijn’ tussenkamer), omdat ik voor ons twintigjarig jubileum een derde Faassen* voor Michel heb gekocht, die heel goed bleek te passen op de plek waar dus de tweede Faassen hing. Dat is het soort luxeprobleem dat ieder mens zou moeten hebben: zo veel mooie dingen om in huis op te hangen dat je op een gegeven moment het ene mooie werk door het andere moet vervangen.

* Inderdaad, er zou ook een derde aflevering van het thuismuseum aan het werk van Casper gewijd kunnen worden, maar dit laatste werk is zo subtiel dat het lastig te fotograferen is. Als je het wilt zien, moet je dus zorgen dat je tot de inner circle behoort, dan kun je het live komen bekijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.