Fiets,  Vrienden,  Wielrennen

Nieuwe fiets

Omdat ik niet zo’n enorme fan was van in het openbaar vervoer zitten met een mondkapje dat eigenlijk alleen maar een symbolische functie heeft, ben ik sinds de scholen weer open gingen zo veel mogelijk met de fiets naar school gegaan. Ik deed dat op de fiets die Michel in de zomer van 2003 voor mij heeft gekocht omdat hij een financiële meevaller had (hij heeft er ook een voor zichzelf gekocht, we waren echt zo’n ANWB-setje op identieke fietsen) en omdat we een rotdag hadden gehad – we waren op bezoek geweest bij iemand die heel erg ziek was, en ik vermoed dat we onbewust aan het vieren waren dat wij heel erg leefden. Die fietsen, die wij toen ‘de supermooie fietsen’ hebben genoemd gaat dus al een tijdje mee, en hoewel ze altijd prima zijn bevallen, was ik wel toe aan iets nieuws. Dat kwam dan weer vooral doordat ik tijdens het naar school fietsen door 3 categorieën mensen word ingehaald, namelijk boomers (en lazy people) op e-bikes, MAMILS* op fietsen die veel te duur zijn voor wat die gasten ermee willen, maar ja, je hebt een mid-life crisis of je hebt hem niet, en mensen op racefietsen. En van die racefietsen werd ik steeds hebberiger, niet omdat ik er niet tegen kan dat ik word ingehaald, daar zit ik op zich niet zo mee, maar omdat ik ze zo mooi vind. En inmiddels kennen jullie me: als ik iets mooi vind, wil ik het hebben. Gelukkig was er vakantiegeld en heb ik vrienden die mij konden adviseren.

Want zowel Jan (die voor een amateur op professioneel niveau triatlons doet) als Frank (die regelmatig ver en hard gaat fietsen op een van zijn racefietsen) konden mij uitstekend van input voorzien, en ook op een manier dat ik er wat mee kon, namelijk vragen wat ik nodig had en daar dan mee werken, in plaats van me ofwel meteen zeggen wat ik moest kopen ofwel platbombarderen met mogelijkheden en zo enorme keuzestress veroorzaken. Want met keuzestress kan ik niet omgaan – dan ga ik iets anders doen, en dan heb ik dus geen fiets. Maar na wat heen en weer ge-app over de vraag of ik nieuw of tweedehands wilde, kwamen er twee concrete voorstelfietsen van Frank, en toen Jan op een gegeven moment zei dat ik gewoon knoop moest doorhakken, een fiets moest en op pad moest gaan, heb ik een prachtige Wilier Luna 2020 gekocht. Online, want ik koop alles online, en toen hij na 48 uur werd geleverd gingen Michel en ik vol goede moed een testrondje maken. Er was goed nieuws en slecht nieuws: de fiets was prachtig en ik kon er heel hard op fietsen, maar toen we op het verste punt vanaf ons huis waren had ik in korte tijd twee lekke banden. Twee. Een mislukt proefrondje dus, maar ach, de eerste pannenkoek mislukt ook altijd. De dag na het proefrondje heb ik beide binnenbanden (op kosten van het bedrijf waar ik de fiets gekocht heb) laten vervangen en nog even een paar kekke accessoires laten installeren, en nu ben ik klaar voor mijn eerste echte rit als MAWIL. Ik denk de eerste van velen!

* Een MAMIL is een Middle Aged Man In Lycra.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.