Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Kerst

Kerstgemis

Ik weet mezelf al weken te enthousiasmeren voor de Kerst. Of eigenlijk, door de Kerst, want ik vind dat meestal echt een hoogtepunt van het jaar. En omdat ik geen metersdikke plaat voor mijn kop heb, weet ik heus ook al weken dat deze Kerst anders zal zijn dan alle andere tot nu toe, en hopelijk ook dan alle andere in de toekomst, maar zelfs dat weet ik weg te redeneren: ik kan gezellig samen met Michel Kerst vieren, ik heb een fijn huis met een mooie Kerstboom, we kunnen heel veel lekker eten bestellen en we kunnen allebei ook nog eens goed koken, we hebben een stevige voorraad goede wijn, er is muziek, boeken, de streamingdiensten, en, en dat is misschien wel het belangrijkste, we zijn in elk geval gezond. Als je op je buik op de IC ligt met een buis in je strot, dan mag je pas klagen. Ik heb online cadeaus gekocht voor iedereen die me dier is en die cadeaus voorzover ik ze niet persoonlijk op anderhalve meter afstand kon overhandigen aan PostNL toevertrouwd, de cadeaus die mijn moeder en mijn broertje voor ons hebben gekocht zijn hier keurig bezorgd, er zijn meerdere Kerstpakketten in huis, dus ook in de traditionele decemberhebberigheid is voorzien. Gisteren hadden we zowaar een sociale afspraak en zijn we volledig binnen de regels bij Frank en Anita gaan eten. Op zich zou ik kunnen zeggen dat ik er alles aan gedaan heb om ervoor te zorgen dat Kerst 2020, ondanks alles, toch een hoogtepunt van het jaar gaat worden.

Maar vandaag voelt het even anders. Ik kan mijn zegeningen nog zo vaak tellen, en ik ben mij ervan bewust dat het best wel even kost om ze allemaal de revue te laten passeren, maar vandaag voel ik vooral wat ik op het moment niet heb. Ik mis mijn moeder. Ik mis Maastricht, waar we overnachten als we met Kerst bij mijn moeder langsgaan. Ik mis de horeca – Michel en ik gaan altijd een van beide Kerstdagen samen uit eten in een mooi restaurant met een feestelijk menu, en dat vinden we heerlijk. Ik mis de cadeautjesuitwisselsessie met Lianne, ik mis fancy lunchen met Bas, ik mis de bioscoop, want ik wil een domme Kerstfilm zien en daarna een vette actiefilm. Ik mis de Bijenkorf, waar ik dingen aan kan raken die ik niet nodig heb en ze dan misschien toch koop. Ik mis mopperen op de suffe Kerstviering op school, ik mis de D66 Kerstborrel in de kroeg, ik mis in een café zitten met een groot glas rode wijn en een hapje erbij, en ik mis ongedwongen gezelligheid. En al dat missen bij elkaar zorgt ervoor dat ik vandaag even helemaal niet in de stemming ben voor de Kerst. Maar ja, die komt vanzelf. De kalkoen is al aan het ontdooien, de cadeautjes liggen al bij de boom en de feestelijke thuisblijfoutfit hangt al klaar. Er zit niets anders op dan proberen toch maar in de stemming te komen. Dat wordt nog een keer de zegeningen tellen, vrees ik.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.