45 dingen,  Concert,  Corona,  Corona-diaries

Toch nog een concert

In mijn ‘45 dingen die ik wil doen voordat ik 46 word‘-lijstje had ik, optimist die ik ben, opgenomen dat ik naar maar liefst 5 concerten wilde gaan. Dat was overigens niet alleen maar blind en dom optimisme, want ik heb de lijst samengesteld toen het zomer was, en toen waren er weliswaar nog corona-maatregelen, maar toen leek het er ook op dat het allemaal wel weer goed zou komen. Ik had ook kaartjes voor een flink aantal concerten (Nick Cave, Elbow, Randy Newman en The Simple Minds), die verschoven waren naar data waarop we toen nog hoopten dat het dan zou kunnen doorgaan. Ik heb zelfs nog in oktober kaartjes gekocht voor een optreden van Spinvis, in Den Haag, dat in maart met 30 man in een zaal op anderhalve meter afstand zou plaatsvinden. Inmiddels is het allemaal iets anders, want om te beginnen zijn de zalen dicht, bovendien mag er niemand reizen, en je kunt je afvragen hoe leuk een concert nou echt is als er een enorme ruimte tussen mensen is en je je waardering voor de artiesten alleen maar kunt uiten door bescheiden in je handen te klappen. Misschien dat er meer mogelijk is als er aan de poort een sneltest kan worden uitgevoerd, maar alle andere maatregelen voorkomen vooralsnog dat we die fase überhaupt kunnen bereiken. De concerten van Elbow en The Simple Minds zijn inmiddels al twee keer verplaatst, nu naar het najaar van 2021, en Nick Cave heeft zijn hele tour gecanceld. Jammer, maar begrijpelijk.

Dat het concert van Nick Cave niet doorgaat is extra jammer omdat Nick Cave een fantastische live-artiest is, voor wie geldt dat ik altijd nog net een beetje meer fan van hem ben dan ik al was als ik hem heb zien optreden. Gelukkig was er een klein beetje troost bij het annuleren van onze kaartjes (behalve dat we in de dure decembermaand ineens €190 terugkregen, die we meteen hebben omgezet in eten en drinken), want er was een film uitgekomen, waarin Cave een soort concert geeft, in zijn eentje, in het oerend lege Alexandra Palace in Londen. En het was zowaar bijna een echt concert: er waren andere versies van bekende nummers, hier en daar raakte hij een toets verkeerd, en hij liep op een gegeven moment even uit beeld om daarna weer terug te komen om ons een paar toegiften te geven. Er waren ook wel wat voordelen aan deze manier van ‘live’ muziek, want ik kon het allemaal gewoon zien (ik ben niet zo lang, dus in een concertzaal is daar geen garantie voor), er stonden geen groepen mannen de hele avond doorheen te praten en er werd bijna niet meegezongen. Dat vind ik namelijk verschrikkelijk: als ik een accountant van middelbare leeftijd uit Alkmaar ‘Into my arms’ zou willen zingen, zou ik daar een aparte afspraak voor te maken, daarvoor hoeft Ome Nick niet naar de Ziggo Dome te komen. Hoe dan ook ga ik het bezoek aan deze film laten meetellen als een concert – en ik blijf hopen dat ik toch nog 5 echte concerten te zien krijg dit levensjaar.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.