Boek,  Corona,  Corona-diaries,  Schrijven,  Zijn er nog vragen?

Positieve stappen

Na mijn meltdown over mijn boek van het afgelopen weekend, leek het me wel verstandig om een paar positieve stappen te zetten. Hoewel er geen enkel scenario is waarin ik gegarandeerd een uitgever vind die mijn boek de wereld in het algemeen en de boekhandel in het bijzonder in wil hebben, is er wel een scenario waarin ik er gegarandeerd geen vind, en dat is het scenario waarin ik al mijn energie steek in dramatisch doen over hoe bang ik ben dat niemand mijn boek ooit te lezen zal krijgen en mezelf vergelijken met andere mensen die een boek hebben uitgebracht. Zolang er geen boek is, is er ook niets om uit te geven. Dus ik heb zondag even stevig doorgepakt en heb de eerste versie van het vierde hoofdstuk af; eind van deze week is conform mijn planning versie twee af, en dan gaat het naar Lianne, die het controleert op samenhang, leesbaarheid en vooral of mijn zinnen niet zo lang zijn dat een gemiddelde lezer al twee keer naar de koelkast en een keer naar het toilet is geweest voordat hij of zij een punt heeft bereikt. Dat levert versie drie op, die naar Michel gaat, zodat hij op alle talige slakken zout kan leggen, waarna ik de ‘definitieve’ versie maak – de versie die voorlopig in een mapje wordt opgeslagen om even rustig te rijpen. Zolang er lockdown is, zou ik ongeveer zes weken over een hoofdstuk moeten doen; als ik weer naar school mag, duurt het allemaal iets langer. Als alle hoofdstukken (ik denk dat het er zes worden) klaar zijn ga ik er nog een keer doorheen, en dan zullen we kijken hoeveel versies er nog moeten komen als de buitenwereld er een mening over heeft.

Maar dat komt allemaal nog. Wat ik dit weekend ook heb gedaan is proberen een mentale shift in werking te stellen, want ik denk dat ik, als ik over mezelf ga denken als een schrijver, in plaats van iemand die tegen de klippen op een boek probeert te schrijven, vanzelf gemotiveerd ben om door te pakken. Een schrijver is een professional, iemand die het echt meent: als ik me voorneem om 2500 woorden per week te schrijven omdat ik anders niks te doen heb voelt het toch anders dan als ik van mezelf vind dat ik dat moet doen omdat ik een schrijver ben – want een schrijver schrijft, dus geen gezeik en aan het werk. Ik probeer niks te manifesten, want ik geloof niet in die Rules of Attraction-ongein, maar ik denk wel dat ik mezelf meer kan motiveren door mezelf anders te benaderen, al is het alleen al om uit de slachtofferrol waarin ik me lekker lag te wentelen te komen. Dus ik heb de Wie?-pagina van deze site aangepast met een alinea over ‘Zijn er nog vragen?’ en ik heb mijn profieltekst op Instagram aangepast, zodat iedereen die het wil weten kan zien dat ik mezelf in elk geval een schrijver vind. En over twee hoofdstukken, een inleiding, een conclusie en een enorme berg herzieningen vinden andere mensen dat ongetwijfeld ook. Vooralsnog zijn de positieve stappen vooral mentaal, maar ach, dat boek zal toch uit mijn geest moeten komen, dus in mijn geest is een goede plek om te beginnen, lijkt me.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.