Avondklok,  Corona,  Corona-diaries,  Dankbaar,  Gezeur,  Sociale media

Redenen om vrolijk te blijven

In deze dagen van de hele tijd thuis zitten en wachten tot de vaccins en maatregelen aanslaan is het makkelijk om redenen te vinden om verdrietig of boos te zijn. Om te beginnen natuurlijk dat we de hele tijd thuis zitten en wachten tot de vaccins en maatregelen aanslaan, maar er zijn ook kleine en grote ergernissen. Mensen die toch feestjes geven, mensen die die feestjes bezoeken, mensen die met een zelfvoldane smoel zonder mondkapje de supermarkt inlopen alsof ze een soort verzetsstrijder zijn (terwijl het gewoon klapjosti’s zijn die dat niet doorhebben), influencers die niet meer meedoen, mensen die via Marktplaats jassen van Thuisbezorgd proberen te kopen zodat ze, als er een avondklok wordt ingevoerd, toch naar buiten kunnen (REALLY?), mensen die nog even snel een hond in huis halen zodat ze na 8 uur naar buiten mogen om hem uit te laten (a dog is for life, not just for curfew, sukkels) en mensen die totaal fact-free doorlopend uitspraken doen over waarom je vaccins moet wantrouwen, dat de regering ons probeert onder controle te krijgen en dat mondkapjes een beperking van je persoonlijke vrijheid zijn. Oh, en dan heb je nog jonge mensen die deze lockdown vergelijken met de Tweede Wereldoorlog – ik ben half Joods, en ik kan je zeggen: zolang ik niet permanent bang hoef te zijn dat ik van mijn bed ga worden gelicht en in een concentratiekamp word gegooid, lijkt me die vergelijking echt wel misplaatst. Bijna al deze ongein (met uitzondering van die trut zonder mondkapje bij de supermarkt, dat genoegen heb ik gisteren live mogen smaken), gebeurt overigens op de social media, dus misschien is het ook een oplossing om gewoon de telefoon weg te leggen.


Maar ja, als ik mijn mobiel aan de andere kant van de kamer zou leggen, zou ik ook heel veel missen. Ik heb ongeveer drie keer per dag via What’s App een conversatie met een vriend, vriendin, leerling, collage of fractiegenoot waar ik hardop om moet lachen. Ik vind het heerlijk om elke dag op Instagram de drie leuke dingen van de dag te posten, ik maak foto’s van mijn outfits en deel die, en toen ik vorige week maar liefst twee keer op mijn knieën was gevallen kon ik daar lekker over zeuren in mijn Stories, waardoor ik de sympathie kreeg die ik nodig had en die Michel in zijn eentje niet kon bieden. Gelukkig is er offline ook meer dan genoeg om vrolijk over te zijn, dus ook zonder mobiel valt er veel te genieten. Zo bracht Nelleke gisteren onverwacht zelfgebakken chocoladekoekjes langs, Bas stond zaterdag voor de deur met een fles gin, ik ben een superspannende thriller aan het lezen en het inplakken van de voetbalplaatjes van Albert Heijn is voor Michel en mij een vast onderdeel van het drankje dat we samen aan het eind van de dag drinken. Volgende week is het toetsweek, en hoewel ik vermoed dat dat voor mijn leerlingen geen reden is om juichend uit bed te springen, betekent het voor mij dat ik weer eens een dagje naar school zal gaan – en dan zie ik hopelijk ook een paar fijne collega’s. Met mondkapje, en ik ben natuurlijk ruim voor de avondklok thuis. Laten we hopen dat de rest van Nederland er ook zo over gaat denken.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.