Corona,  Corona-diaries,  Gezeur,  Self-care

Het verval zet door

Vanochtend werd ik om 9.00 door mijn huisarts gebeld. Dat verbaasde me, want ik had een belafspraak met hem, maar die was niet vandaag, maar vrijdag, en niet om 9.00, maar om 9.30. Nou is mijn huisarts op zich toch al een rebel die gewoon zelf wel bepaalt wat hij gaat doen, dus op zich had ik niet heel erg verrast hoeven zijn dat hij vanochtend door zijn mail aan het scrollen was, de twee selfies die ik hem gisteren gestuurd heb zag en dacht dat ik wel in aanmerking kwam voor een telefoontje. Naar aanleiding van mijn voornemen om beter voor mezelf te gaan zorgen had ik namelijk foto’s gemaakt van de onduidelijke uitslag op mijn gezicht en die naar hem gestuurd, zodat het duidelijk was waarover ik met hem in gesprek wilde. Op het moment zijn dit soort consulten telefonisch – fysiek heeft ook weinig zin, want als ik een mondkapje over mijn halve gezicht heen heb, wordt het lastig om een diagnose te stellen van wat er mis is met de huid op datzelfde gezicht. Behalve een rebel is mijn huisarts overigens ook nog eens hilarisch – de vorige keer dat ik hem een foto stuurde (toen ik door een onduidelijke allergie niet alleen eczeem, maar ook een dik oog had en nog het meest op Quasimodo leek) zei hij ‘Dit is ook echt wat voor als je een keer op een datingapp gaat, ik weet zeker dat je daar hiermee heel veel succes hebt’, wat me eigenlijk wel een beetje vrolijk maakte over hoe monsterlijk ik eruit zag, dus dat was een goeie zet.

De crème die hij me destijds voorschreef doet op het moment helemaal niks, dus het was tijd voor een update leek me, en dat leek hem ook, want op basis van mijn selfies kon hij me al gauw een mooie nieuwe diagnose geven: behalve eczeem had ik nu ook nog schimmel. Schimmel. Denk daar maar eens over na. Ik ben 45, heb er helemaal geen moeite mee dat ik ouder wordt, ik geniet van het feit dat ik grijs haar heb, de zwaartekracht heeft nog geen zware wissel op mijn lijf getrokken (alleen in die zin dat ik steeds op mijn smoel ga) en ik ben nog relatief fit, maar kennelijk zet het verval, ingezet op het moment dat ik een leesbril nodig bleek te hebben, toch door, want ik heb schimmel op mijn gezicht. In de woorden van de huisarts: ‘Ja, dat kan gebeuren – en dan verander je van een beeldschone vrouw in een kaas.’ EEN KAAS?!? Nee, dat helpt lekker. Maar gelukkig had hij naast deze motivational speech ook nog een recept voor me, zodat ik nu schimmelwerende crème op mijn smoel kan smeren, in de hoop het verval nog even af te remmen, voordat ik naast mijn grijze haar en schimmel ook nog staar krijg of random ledematen begin te verliezen. Ik vind het prima hoor, ouder worden, maar aan beschimmelen ben ik nog lang niet toe. Ik had altijd gedacht dat ik zou rijpen als wijn en niet als gorgonzola, maar kennelijk zal ik die verwachting moeten bijstellen. Helaas.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.