Beloningen,  Corona,  Corona-diaries,  Gezeur

Pleisters

De afgelopen dagen heb ik me eigenlijk best zielig gevoeld. Het begon tijdens de spectaculaire valpartij vorige week maandag, toen ik vol op mijn stuitje viel, maar de constante huidproblemen die ik heb (eerst eczeem en nu schimmel) helpen ook niet. En dan helpt het natuurlijk ook niet dat er allerlei corona-maatregelen zijn, maar als ik heel eerlijk ben zou ik me op het moment heus ook wel kut hebben gevoeld als ik wel naar de bioscoop had gemogen. Rugpijn en het gevoel hebben dat iedereen die mij ziet denkt dat ik eruit zie als een remake van ‘The Singing Detective’ is voor mij erg genoeg – zeker als ik de hele dag afwisselend in Zoom, Meet of Teams zit, en dus mijn eigen schurftige smoel permanent onder beschouwing heb. Meestal heb ik een oplossing voor als ik me zielig voel: pleisters plakken. In die zin ben ik net een klein kindje, want als ik ergens een pleister op plak is de pijn gelijk weg. Dat is dan natuurlijk niet een echte pleister, want ik ben niet echt een klein kindje, maar wel iets waardoor ik me onmiddellijk beter voel. Een cadeautje aan mezelf voelt vaak als de enige mogelijke oplossing voor een vervelend gevoel, dus als ik gewoon even de credit card trek, komt het meestal wel goed.

Het probleem op het moment is dat ik eigenlijk bijna geen pleistermogelijkheden heb, omdat de meeste dingen die ik normaal doe als ik een pleister wil nu even niet mogen. Ik mag van mezelf, vanwege mijn goede voornemens, geen make-up kopen (dus het troostnagellakje zit er niet in), geen kleren online bestellen (dus me iets minder treurig voelen in een nieuw jurkje is ook geen optie) en een middagje alles laten vallen en een middagje in de bioscoop of een museum doorbrengen mag ook niet. Dit zijn mijn eigen regels, dus op zich zou ik prima kunnen besluiten om die regels te laten varen, maar het is nog geeneens half februari, en om er nu al de klad in te laten komen gaat me wat ver. Dan kun je jezelf net zo goed geen regels opleggen (ja, ik weet dat dat ook een manier van leven is, het is alleen niet de mijne). Wat me ook wat ver gaat is om als 45-jarige vrouw als een kleuter op de grond te gaan liggen en een scène te schoppen, dus ik ben even op zoek gegaan naar nieuwe pleisters voor mijn ziel. En het is gelukt hoor. Binnen de regels. Ik heb de afgelopen dagen maar liefst 3 Marvel films gekeken, ik heb een paar nieuwe repen chocola gekocht voor mijn voorraadje en Albert Heijn bleek prachtige glimmende versies van de klassieke BIC-vierkleurenpennen te hebben. Bovendien ben ik vanmiddag volledig corona-proof wijn gaan drinken en chips gaan eten bij Frank. Misschien helpt het ook wel dat de zalfjes van de huisarts langzaam beginnen te werken en dat mijn stuitje steeds minder pijn doet, maar ik geloof enorm in het heilzame effect van al deze pleisters nieuwe stijl.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.