Corona,  Corona-diaries,  Gezondheid,  Uitstelgedrag

Zelftest

Eens in de vijf jaar wordt iedere vrouw van 30 jaar en ouder opgeroepen voor een uitstrijkje in het kader van het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker van het RIVM. Dat klinkt misschien niet zo aangenaam, en natuurlijk zijn er een boel leukere dingen die je kunt doen dan een uitstrijkje halen bij de huisarts, maar er zitten ook wel positieve kanten aan: je draagt bij aan wetenschappelijk onderzoek en je resultaten worden ook met je gedeeld, zodat je zelf ook meteen weet of het allemaal nog in orde is in je kelder of dat er iemand even een mijnhelm moet opzetten om daar een beetje onderhoud te plegen. Tot zover het theoretische betoog over waarom het goed is dat alle dames zich keurig om de vijf jaar melden, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik rond mijn 40ste volledig vergeten ben om me te melden bij de huisarts (ondanks de schriftelijke uitnodiging die ik heb gekregen), dus zo belangrijk vond ik het toen kennelijk niet. Inmiddels wel. Ik denk dat de corona-crisis hier ook wel aan bijgedragen heeft, want ik heb het zo druk met vermijden dat ik me door iemand op school, in de supermarkt of in de bus laat besmetten met COVID dat ik gelijk iets minder vies ben van andere vormen van medische preventie. Bovendien heb ik geen zin om baarmoederhalskanker te krijgen. Ik hoef ook geen andere vormen van kanker, natuurlijk, maar dit is de enige test waar ik vooralsnog aan mee mag doen – op die test waarbij mijn borsten tussen twee platen geplet gaan worden moet ik nog 5 jaar wachten.

Deelnemen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker werd dit keer wel heel gemakkelijk gemaakt door de mogelijkheid een zelftest aan te vragen. Ik hoefde dus niet in de wachtkamer van de huisarts (op zich wel een locatie om corona op te lopen, lijkt me, want als er ergens zieke mensen zijn, is dat wel bij de huisarts) te gaan zitten; ik moest alleen maar even inloggen met mijn DigID en een paar dagen later viel er een kit op de mat. Het zag er allemaal heel duidelijk uit: er was een brief, een folder met instructies met woorden en plaatjes, een tool om de test mee af te nemen en een envelop om de boel weer op te sturen. Simpel. Desondanks heb ik er een ruime 10 dagen over gedaan om de test daadwerkelijk af te nemen, omdat ik het eigenlijk nogal eng vond. Maar vandaag was het dan toch het moment: ik heb mezelf een beloning in het verschiet gesteld voor als ik de test gedaan had (ik mag een massage boeken) en na nog een beetje uitstellen was het uiteindelijk binnen 1 minuut gepiept. Ik ben langer bezig geweest met social media volspammen over hoe onnodig het was dat de test-tool knalroze was (ik weet gewoon zeker dat een man bij het RIVM dacht ‘dat is leuk voor de meisjes’) dan met het daadwerkelijk doen van de test. En het was kinderlijk eenvoudig. Nou nog even drie weken wachten op de uitslag en als het goed is kan ik er weer 5 jaar tegenaan in de wetenschappelijk onderbouwde veronderstelling dat het allemaal in orde is. Dat lijkt me een prima gevoel!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.