Corona,  Corona-diaries,  Fiets,  Gezeur,  Vrienden

De eerste fietstocht van het jaar

Het is zo makkelijk om in deze dagen waarin we niks mogen thuis te blijven zwelgen in zelfmedelijden. Althans, ik vind het heel makkelijk. Ik kan nog doen alsof ik aan mijn 45 dingen-lijst werk, door zo veel mogelijk films en series te streamen, of alsof ik aan andere projecten werk, door al mijn spullen in overweging te nemen en wat ik niet wil te fotograferen voor het weggeefproject en door nieuwe recepten uit te proberen, maar uiteindelijk zit ik toch voor een groot deel thuis te balen. Dat balen culmineerde van de week in een post op Instagram, waarbij ik eens even lekker ging zitten klagen over hoe zwaar ik vind dat ik het heb, waarna Jolijn contact met mij opnam om koffie te drinken in de open lucht, en Bas kwam langs met een tasje met een fles gin en twee flesjes tonic (ik drink mijn gintonix notoir sterk), dus toen voelde ik me alweer een stuk beter. Wat ook heel erg hielp was een eerder genomen initiatief van mijn D66-sister Fleur, die me had geappt of ik zin had om een stukje met haar te gaan fietsen. En daar had ik inderdaad wel zin in (al was het ook een heel aanlokkelijke gedachte om gewoon weer een heel weekend thuis mijn zware leven te zitten beklagen), dus het plan voor de eerste fietstocht van het jaar werd een concreet voornemen, en gisteren is het concrete voornemen dan ook daadwerkelijk uitgevoerd.

Voordat ik vertrok heeft Michel mijn banden opgepompt, want een winter lang stilstand is kennelijk niet zo goed voor de spanning, en me geadviseerd op zoek te gaan naar een paar handschoenen. Ik luister meestal niet naar dat soort advies (ik hou niet van handschoenen), maar ik was hem erg dankbaar, want man, wat was het koud. Als relatief onervaren racefietser weet ik niks van in de winter fietsen, dus toen ik bij Fleur was aangekomen had ik een verschrikkelijk koud gezicht, waar niet zoveel aan te doen was, en bijna verkleumde vingers, waar ik nog net die handschoenen die ik misprijzend in mijn jaszak had gepropt omheen kon wikkelen. Maar toen begon een heerlijke fietstocht: we reden heel makkelijk naar Burgerveen, alwaar we een warm broodje paling aten,* en vanaf daar een stuk minder makkelijk (want we bleken op de heenweg wind mee te hebben gehad, en dan weet je wel wat de terugweg gaat brengen) weer naar huis. En onderweg hebben we heel gezellig met elkaar zitten kletsen, over onze dagelijkse bezigheden, het onderwijs, de stad, de politiek en allerlei andere dingen. Het was niet alleen fysiek, maar ook mentaal gewoon een ontzettend prettig uitje, waardoor ik er nu wel weer even tegenaan kan, qua binnen blijven. Bovendien heb ik er een fietsmaatje bij, dus wellicht komen daar nog meer mooie rondjes van!

* En ik over een richeltje struikelde, waardoor mijn knieën en mijn fietsbroek dus beschadigd zijn. Maar ach, het was het waard.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.