Amsterdam,  Hardlopen,  Sport,  Vrienden

De halve marathon

Na maanden van training, boeken lezen, kleren kopen, gezond eten, klagen en over bijna niks anders praten en schrijven was het gisteren dan eindelijk zover: de halve marathon die je wist dat zou komen. Of althans, de halve marathon die ik vond dat moest komen, want laten we eerlijk zijn, er waren plenty redenen geweest om het niet te doen. Bijvoorbeeld dat ik overtraind was en iedereen tegen me zei dat ik rust moest houden. Of dat ik van de stoep viel omdat ik zo nodig in het donker moest gaan rennen omdat ik eerst nog even 3 afleveringen Luke Cage wilde kijken en mijn linkerknie onder de schaafwonden zat en mijn rechterknie helemaal dik was. Of dat het op zich helemaal niet nodig is dat ik als 41-jarige ex-dikke een halve marathon loop. Maar ja, het had zich vastgezet in mijn hoofd, en dan moest het gebeuren. Ik had geen extreme ambities met betrekking tot de tijd die ik wilde lopen, maar toen N mij zondagochtend appte met de vraag wanneer ik blij zou zijn over mijn prestatie, kon ik daar op de kennelijk voor mij gebruikelijke wijze antwoord op geven.

halvemarathon1

Ik was schunnig vroeg opgestaan, deels omdat ik zenuwachtig was, en deels omdat ik nog allerlei dingen wilde voorbereiden. Op Instagram bleek het volledig normaal om een foto te plaatsen van alles wat je in je hardlooptas ging doen, gerangschikt op een soort Piet Mondriaan-achtige wijze, en dat vond ik nog tot daar aan toe, maar die foto’s verschenen allemaal een dag van tevoren. En ik had echt werkelijk geen idee, want ik wist nog steeds niet welke van de 2 nieuwe outfits ik aan zou trekken, en ik had niet eens alles in huis. Maar met een dubbele  espresso (de Kazaar van Nespresso – je ziet je hele leven 2 keer aan je voorbijflitsen) achter de kiezen bleek niet alleen mijn stofwisseling, maar ook mijn doelgerichtheid een gigantische jumpstart te hebben ontvangen, want ineens wist ik precies wat ik aan ging trekken en wat er verder nog in mijn tas moest.  Omdat ik altijd heel erg graag op tijd ben, had ik het plan opgevat om om 11 uur van huis te vertrekken, zodat ik alle gelegenheid had om mijn startnummer op te halen en me voor te bereiden op het rennen. En om een muffin voor voor het rennen en een bakje sushi voor erna te kopen, maar dat lukte slechts ten dele, want de AH To Go op de Amsterdam Zuid is in het weekend niet open. Lekker, mensen.

halvemarathon2Gelukkig hoefde ik dit alles niet alleen mee te maken – los van de duizenden mensen die meededen aan de verschillende afstanden, had ik vrienden die mij trackten via de app van de marathon en mij opbeurende appjes stuurden (vooral vooraf en erna, terugappen tijdens het rennen was toch al lastig) en er waren 2 mensen meegekomen: mijn M, die zich had ontworsteld aan een grote hoeveelheid werk om er toch bij zou kunnen zijn, en nog een M, een vriendin van D66 die het geen enkel probleem vond om een hele zondagmiddag vrij te maken om mij een keer langs te zien rennen. Dat was voor mij behalve prettig ook heel handig, want mijn M kan geen foto’s maken, en de andere M wel, dus het probleem van de vastlegging was gelijk opgelost. Toen ik mijn startnummer had opgehaald en ongeveer 30 minuten had staan wachten in vak roze (het pussy-vak), mocht ik eindelijk gaan rennen. Ik had me voorgenomen om niet te hard van start te gaan, dus ik heb me een beetje ingehouden, maar desondanks voelde ik me een gigantische kneus toen ik doorlopend werd ingehaald door mensen die duidelijk zwaarder of ouder waren dan ik. Maar dat kwam al snel goed, want zo rond de 5km, toen ik nog steeds mijn tempo van ongeveer 7 minuten per kilometer volhield, heb ik ze allemaal weer ingehaald.

halvemarathon3

Ik had verwacht dat ik het heel erg moeilijk zou hebben of krijgen, maar eerlijk gezegd viel het wel mee. Het parcours was ook heel slim opgezet; de eerste 10 kilometer waren het saaist, maar dan heb je sowieso nog fut, en vanaf 15 kilometer wordt het echt leuk, want dan loop je door de binnenstad van Amsterdam. Er stonden ontzettend veel mensen langs te weg, die iedereen aanmoedigden door te juichen en te klappen, er waren kindjes die hun hand uitstaken zodat je ze een low five kon geven, op sommige punten waren mensen met borden met grappige teksten (‘Hurry! The Kenians are drinking all the beer’) en de 1600 vrijwilligers zorgden ervoor dat het aan alle kanten goed geregeld was. Een van de hoogtepunten vond ik de 2 mannen die op klapstoeltjes op een veldje onverstaanbare dingen door een megafoon zaten te roepen, onder het genot van ieder een gigantische joint. Mijn naam stond op mijn startnummer, zodat allerlei mensen mij persoonlijk toeriepen, wat ik heel erg prettig vond, en toen ik na 16 kilometer constateerde dat ik in elk geval een PR had gelopen, had ik vernieuwde energie voor het laatste stuk, en die energie werd alleen maar vergroot toen ik de M&Ms bij het Rijksmuseum zag staan. Het stuk door het Vondelpark vond ik extra leuk, want het was het Vondelpark, en toen was ik er al bijna, dus toen heb ik de halve marathon maar uitgerend.

halvemarathon4Na de finish in het Olympisch Stadion (op zich al 21 kilometer rennen waard), vond ik al gauw de M&Ms weer terug, die bloemen voor me hadden gekocht en sushi, dus ik kon toch nog mijn post-run Japanese food consumeren, en na de obligate medailleselfie kon ik constateren dat ik me eigenlijk prima voelde. Er lag een man op de grond voor het stadion, mensen liepen met plastic om om warm te blijven en een jongen in een gouden manteltje zat te kotsen, maar ik had eigenlijk nergens last van. Althans, mijn kont deed pijn en mijn knieën waren moe, dus als ik niet oplette zag ik eruit alsof ik mijn paard verloren was, maar verder was er niks aan de hand. Desondanks heb ik zodra ik thuis was eens even uitgebreid in bad gezeten, want ik had natuurlijk niet voor niets een mooie muscle soak van Molton Brown gekocht, maar ik had nog het meest zin in het etentje dat ik mezelf in het verschiet had gesteld. Oh, en om me aan te melden voor de volgende halve marathon – want zo ben ik dan ook wel weer: mijn tijd was 2.31.59, en hoewel ik daar heel tevreden over ben, zie ik nog wel wat ruimte voor verbetering. In de lente doe ik de halve marathon in Leiden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.