-
Vitaal beroep
Vanavond is er weer een persconferentie, en ik vind het allemaal superspannend. Vooral omdat het schijnt dat er versoepelingen van de regelingen komen, en dat zou natuurlijk mooi zijn, want mijn wenkbrauwen leiden inmiddels een eigen leven, dus als er perspectief is op het bezoeken van mensen die een conctactberoep hebben, zou ik dat prettig vinden, maar ik heb ook zo mijn twijfels. Dat komt in de eerste plaats doordat ik zie dat steeds meer mensen schijt hebben aan de regels, en als docent ben ik niet geneigd om te zeggen ‘oh nou als jij je niet aan de regels wilt houden, dan maken we ze gewoon soepeler, dan komt…
-
Een blijk van waardering
Vanochtend hadden we sectievergadering. Online natuurlijk, in Google Meets, maar we waren weer even met zijn allen bij elkaar. Toen ik begon op de school waar ik nu werk, was het een scholengemeenschap met een mini-gymnasiumafdeling, en bestond de sectie Klassieke Talen uit een buitengewoon aardige boomer en ondergetekende – en dan waren er voor mij geeneens genoeg uren beschikbaar voor een volledige aanstelling. Inmiddels is de boomer met pensioen, en is de school veranderd in een categoraal gymnasium, en onze sectie is verreweg de grootste sectie van de school: we hebben 8 vaste krachten (eigenlijk 9, maar Martina is een jaar in Iran) en als wij sectievergadering hebben, moeten…
-
Weer gehaald
Het leek er even om te gaan spannen, vooral in de laatste week, maar ik heb het toch weer voor elkaar gekregen om de herfstvakantie te halen. Bij de Algemene Leraren/Docenten/PersoneelsVergadering* aan het begin van ieder schooljaar kijk ik om me heen en vraag ik me af wie dit jaar de herfstvakantie niet gaat halen. Want er is er elk jaar één: ik wil helemaal niet beweren dat ik op een moeilijke school werk waar het een kwestie van overleven is, integendeel, mijn school is een uiterst prettige omgeving, maar er is altijd een collega die met extreem goede moed begonnen is, maar (soms volledig onverwacht) het gevoel heeft keihard…
-
3 weken
Het schooljaar is pas drie weken bezig, en ik zal eerlijk zijn: ik ben kapot. Zo kapot dat ik niet eens meer normaal kan nadenken, want ik dacht namelijk dat we al zeker zes weken onderweg was en dat het alweer bijna herfstvakantie was, maar dat is dus niet zo. Sterker nog, we zijn nog niet eens op de helft. En dan is het, omdat we zo schunnig laat weer begonnen zijn, ook nog eens een korte periode, dus er zou geen enkele reden moeten zijn voor mijn gezeur. Maar ja, het gezeur is er, want ik heb voor weinig dingen energie op het moment, maar voor een stukje ongegeneerd…
-
Weerstand
Afgelopen weekend was ik op het Bestuurdersweekend van D66. Iedereen die een politieke functie namens de club vervult (en die zin heeft om te komen) gaat dan naar Papendal, waar we twee dagen lang mogen genieten van trainingen, portefeuilleoverleggen, plenaire sessies met interviews met kamerleden, enthousiasmerende speeches en vooruit, ook een borrel en een pubquiz. Een van de workshops die ik volgde was de Summerschool ‘Omgaan met weerstand’. Ik had me daarvoor aangemeld omdat ik als docent en leerlingcoördinator een heel gemakkelijke manier heb om om te gaan met weerstand bij leerlingen, namelijk in feite de weerstand ongegrond verklaren, een blik des doods versturen en doorgaan alsof er niks aan…
-
Open Dag
Gisteren was het Open Dag op onze school. Dat is natuurlijk de dag waarop we op zaterdagochtend onze deuren openen voor kinderen die in groep 8 zitten en overwegen het Gymnasium Novum te kiezen voor het vervolg van hun opleiding, maar het is ook de dag waarop iedere school er op zijn allermooist uitziet. Zo zijn er deze week bij ons nieuwe meubels bezorgd, werden alle piemels op de muren overgeschilderd en hebben de glazenwassers er weer voor gezorgd dat het raam waarop ik al zes maanden belangwekkende mededelingen aan klas 3 en 4 schreef weer eens ouderwets doorzichtig werd. Ik vind het overigens volstrekt normaal dat een school zich…
-
Soemeya
Ik ben niet zo snel onder de indruk. Wereldreizen doen me weinig (je koopt gewoon een ticket en je gaat op reis), sportprestaties vind ik op zich wel indrukwekkend (sinds ik zelf een marathon wil lopen weet ik hoe moeilijk het kan zijn), maar voor een deel hangen die prestaties toch af van in welk lichaam je geboren bent, en mensen die een gave baan met een dik salaris gun ik de status en de pegels van harte, maar per saldo is het toch gewoon werk. Intellectuele prestaties, zoals boeken schrijven, studies afronden of dingen uitvinden, doen me doorgaans meer. Maar er is iemand die ik echt heel stoer vind, en dat…
-
Nog een week
Ik weet niet hoe ik het voor elkaar krijg, maar iedere onderwijsperiode lijkt wel net een week te lang voor mij. Als vandaag de herfstvakantie zou zijn begonnen, was er niks aan de hand geweest: dan had ik gevonden dat ik de afgelopen weken best hard gewerkt had, maar dat dat nu was afgelopen en dat ik een weekje kon uitrusten voordat ik weer aan de slag zou gaan. Want daar zijn volgens mij vakanties in het onderwijs voor – je werkt eigenlijk structureel net iets teveel, en die overuren neem je in een keer op, op een moment dat de schoolleiding, de regio, het Ministerie van Onderwijs of een andere duistere…
-
Daar gaan we weer
Ik kan het niet langer ontkennen: de zomervakantie is voorbij. De zomer niet, heb ik de indruk, want zoals altijd wordt er een hittegolf aangekondigd voor de eerste dag waarop ik weer aan het werk ga, maar ik zal me moeten neerleggen bij de harde realiteit dat het, in elk geval voor mij, voorlopig even gedaan is met het nietsdoen. Ik ben op 31 juli teruggekeerd uit Noorwegen, waar M en ik hebben genoten van een heerlijke vakantie, 2900 kilometer hebben gereden met een enorme Toyota Auris stationwagon (Auris betekent kennelijk ‘gigantische unit’ in het Japans), gegeten hebben van de meest uitgebreide ontbijtbuffetten, en hebben gekeken naar fjorden, watervallen en sneeuw.…
-
Diplomauitreiking
Afgelopen donderdag was er diplomauitreiking op school. In mijn tijd, althans, toen ik zelf op school zat (ik vind dat het nog steeds mijn tijd is), was de diplomauitreiking veel eerder, namelijk tamelijk dicht op de uitslag van het eerste tijdvak. Iedereen die in een keer geslaagd was kreeg op een feestelijke bijeenkomst, gehuld in een even feestelijke outfit, in aanwezigheid van familie, vrienden en docenten zijn of haar diploma, terwijl de leerlingen die om de een of andere reden een herexamen nodig hadden en dus later pas te horen kregen dat ze geslaagd waren hun papiertje op een tochtige gang overhandigd kregen, waarbij het helemaal niemand ene moer kon schelen wat ze aan…